De reddende engel..
Door: Kitty
Blijf op de hoogte en volg Kitty
05 Juni 2017 | Italië, Stia
Lekker vroeg uit de veren, en de rugzak ingepakt, zitten we aan het ontbijt. Daarna nog betalen, en bedanken voor het heerlijke eten. Het was een fijne plek.
De heren willen nog graag met Tineke op de foto, want vinden het leuk, dat ook zij, op mijn blog komen.
Er wordt nog water aangeboden, en we mogen altijd bellen als er wat is.
Zo lief en bezorgd, na een knuffel gaan we op pad..
We hebben er zin en stappen flink door. Al gauw komen we midden in een bos een kerkje tegen, en nemen even plaats op het bankje.
Ik bel naar het hotel voor vanavond en voor het klooster morgen, dus de slaapplaatsen zijn weer geregeld.
Tineke vind nog een klavertje vier, wat een heerlijke ochtend, zeggen we nog..
We dalen af, maar het wordt ineens onduidelijk waar het pad is gebleven.
Dan zien we bij een huis, de rood-witte markering van de route en gaan die volgen. Al snel wordt het pad zo smal , dat ik niet verder durf. Ben bang de balans te verliezen en naar beneden te vallen.
Tineke, heeft de laatste tijd veel kliminstructies gehad, en gaat me helpen.
Ik doe mijn rugzak af en ga op mijn billen verder. Tineke haalt de rugzak op, en ben supertrots op haar. We geven elkaar een dikke knuffel, wat fijn dat we er zo voor elkaar kunnen zijn.
Dan verder, maar de paden worden onduidelijker en steiler, veel steen, blad, lastige struiken. Ben weer mijn grenzen aan het verleggen.
Zo lopen we maar te zoeken, en het is meer proberen overeind te blijven, dan wandelen.
Vlak voor het dorp houdt de route op. Hij wordt versperd door gebroken boomstammen en het pad is weggevaagd. Er zit niets anders op, dan weer naar boven te klimmen.
Ik wordt steeds meer vermoeid, en het wordt dan steeds zwaarder. Maar na een uur klimmen zijn we weer boven en nemen een rust.
We bellen maar weer naar de B&B, en vertellen ons verhaal. Ik zit er even door, en Tineke vertelt dat ze trots op me is..
Het was een spannend avontuur, en we zouden weer terug gaan naar de B&B.
Dus weer stijgen, en begon al weesgegroetjes te bidden en Marialiedjes te neuriën. Dat geeft me kracht. Tot mijn verbazing zie ik een auto aankomen, en daar was onze reddende engel...Iacopo.
Hij wilde niet wachten tot wij bij de B&B waren, maar is op zoek gegaan.
Verbaasd was hij allerminst, als wij ons verhaal doen, hij heeft wel vaker gasten opgehaald die verdwaald waren..
Hij brengt ons regelrecht naar Stia, en dat is fijn. We zijn allebei doodop van de inspanning en spanning of het allemaal wel goed zou gaan.
Na een douche en een cappuccino in het dorp, komen we weer bij.
Dan begint het te onweren en even later breekt er even noodweer uit. Fijn dat we veilig binnen zijn..
De heren willen nog graag met Tineke op de foto, want vinden het leuk, dat ook zij, op mijn blog komen.
Er wordt nog water aangeboden, en we mogen altijd bellen als er wat is.
Zo lief en bezorgd, na een knuffel gaan we op pad..
We hebben er zin en stappen flink door. Al gauw komen we midden in een bos een kerkje tegen, en nemen even plaats op het bankje.
Ik bel naar het hotel voor vanavond en voor het klooster morgen, dus de slaapplaatsen zijn weer geregeld.
Tineke vind nog een klavertje vier, wat een heerlijke ochtend, zeggen we nog..
We dalen af, maar het wordt ineens onduidelijk waar het pad is gebleven.
Dan zien we bij een huis, de rood-witte markering van de route en gaan die volgen. Al snel wordt het pad zo smal , dat ik niet verder durf. Ben bang de balans te verliezen en naar beneden te vallen.
Tineke, heeft de laatste tijd veel kliminstructies gehad, en gaat me helpen.
Ik doe mijn rugzak af en ga op mijn billen verder. Tineke haalt de rugzak op, en ben supertrots op haar. We geven elkaar een dikke knuffel, wat fijn dat we er zo voor elkaar kunnen zijn.
Dan verder, maar de paden worden onduidelijker en steiler, veel steen, blad, lastige struiken. Ben weer mijn grenzen aan het verleggen.
Zo lopen we maar te zoeken, en het is meer proberen overeind te blijven, dan wandelen.
Vlak voor het dorp houdt de route op. Hij wordt versperd door gebroken boomstammen en het pad is weggevaagd. Er zit niets anders op, dan weer naar boven te klimmen.
Ik wordt steeds meer vermoeid, en het wordt dan steeds zwaarder. Maar na een uur klimmen zijn we weer boven en nemen een rust.
We bellen maar weer naar de B&B, en vertellen ons verhaal. Ik zit er even door, en Tineke vertelt dat ze trots op me is..
Het was een spannend avontuur, en we zouden weer terug gaan naar de B&B.
Dus weer stijgen, en begon al weesgegroetjes te bidden en Marialiedjes te neuriën. Dat geeft me kracht. Tot mijn verbazing zie ik een auto aankomen, en daar was onze reddende engel...Iacopo.
Hij wilde niet wachten tot wij bij de B&B waren, maar is op zoek gegaan.
Verbaasd was hij allerminst, als wij ons verhaal doen, hij heeft wel vaker gasten opgehaald die verdwaald waren..
Hij brengt ons regelrecht naar Stia, en dat is fijn. We zijn allebei doodop van de inspanning en spanning of het allemaal wel goed zou gaan.
Na een douche en een cappuccino in het dorp, komen we weer bij.
Dan begint het te onweren en even later breekt er even noodweer uit. Fijn dat we veilig binnen zijn..
-
05 Juni 2017 - 22:22
Karin:
Hallo Kitty en Tineke,
Kitty wat kun je ontzettend trots zijn op jezelf!
Met verwondering lees ik je verslagen, prachtig!
Fijn dat je dochter nu bij je is.
Heel veel wandel plezier en geniet van elkaar en alles wat je tegen komt
Groetjes Karin -
06 Juni 2017 - 14:59
Henk:
Lief schijnzussie, hoe ouder hoe gekker.
Wat bij jou in den kop zit, zit niet in de kont
Kijk goed uit we willen je gezond terug zien
Gelukkig Tineke bij je en de onzichtbare hand van God
Geniet verder en veel liefs van ons. -
06 Juni 2017 - 21:07
Dieuwke:
Hoi Kitty, overnachten morgen in Waldhotel Zum Taunus in Budenheim. De eigenaresse zei me dat ze diep van jou onder de indruk was! Net als ik trouwens
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
