Na veel regen, komt zonneschijn
Door: Kitty
Blijf op de hoogte en volg Kitty
02 Mei 2017 | Duitsland, Biberbach
De hele nacht had het hard geregend, en ook als ik mijn rugzak al heb ingepakt, blijft het hard regenen.
Ik loop via het plein naar het hotel, voor het ontbijt. Brrr. dat wordt geen leuke wandeldag denk ik nog..
Eenmaal binnen, zie ik de dames die een wandelgroep vormen, en op de Jacobsweg lopen.
Ik ga bij hun aan de tafel zitten, en er is net besloten, dat ze stoppen. Ze hebben geen zin meer om in dit slechte weer te lopen. Daarbij is een, vorig jaar al hier geweest en zegt dat het in de bossen na zoveel water helemaal niet meer te lopen is.
Ze hebben al een taxi geregeld en gaan straks naar het treinstation.
Alleen Helga, een van de lopers, heeft nog geen zin om er mee te stoppen, ze zou graag verder willen. Alleen lopen, vindt ze naar, dus vraagt of ze mee mag lopen met mij naar Augsburg.
Ik vind dat prima, maar merk dat ik al sterker in mijn schoenen sta. Zeg dat ik niet snel loop met mijn rugzak en dat ik graag onderweg even bij een bakker naar binnen schiet voor koffie, of graag een kerk bezoek..
Geen probleem zegt ze, ze is al blij verder te kunnen.
Daarna volgt het wachten, de dames moesten alles nog inpakken. Ik loop nog een naar buiten, en zie een boer met een kar vol hout binnen op het terrein komen.
Ik vraag of hij uit het bos komt, en of het daar nog goed te lopen is.
Mádel, zegt hij op zijn beiers, je moet het bos niet ingaan, zelfs aan de kanten is alles drassig.. Neem de trein en bij Herbershofen, loop je naar boven naar Biberbach..
De regen komt nog steeds met bakken uit de hemel.. Als Helga met de andere dames eraan komt, vertel ik dat inderdaad het bos slecht begaanbaar is, na zoveel regen.
Ze vind het prima, en nadat we de anderen hebben uitgezwaaid, beginnen wij , met onze wandeling.
We zijn samen, en praten veel over ons leven, gek, je merkt de vele regen niet meer.
Helga vertelt dat ze nu 60 jaar is en het wandelen pas laat heeft ontdekt. Het is even tijd voor haarzelf. Ze heeft 2 dochters en de oudste heeft Down Syndroom. Ze heet Sara, en als ze zo als nu weggaat, gaat Sara even naar een tehuis. Ze heeft een schuldgevoel, maar geef aan dat het heel goed is, dat ze daar al een beetje gaat wennen. Ik vertel dat ikzelf 14 jaar het werk heb gedaan, en het verdriet heb gezien, als zo'n kind , na altijd thuis te hebben gewoond, nu in een keer in een tehuis verder moet wonen. Verdriet omdat je een van je ouders hebt verloren en verdriet van het verlaten om een voor jouw zo veilige wereld.
Beter is het als ze daar een vaste kamer had, veilige plek, met eigen spullen en dat je het dan kunt opbouwen.
Helga geeft aan het heerlijk te vinden om er zo over te praten. Dan heeft het zo moeten zijn zeg ik, want ben in volle overtuiging dat we geleidt worden van boven.
Zo gaan we van een heerlijke kop koffie bij de bakker naar het station, waar we praten met een vrouw uit Syrië, die nu op taalcursus gaat in Ausburg. We praten over dat taal en communiceren zo belangrijk is. Het werd een leuk gesprek.
Daarna verder met de trein, en bij aankomst in Herbershofen, zien we dat er nog een bankpas in de kaartautomaat zit. Die brengen we eerst naar het dorp, dus gaan we eerst het dorp in. We brengen de pas bij de bank, en zie aan de overkant een kerk.
Die is open, en dat is fijn, want meestal zijn ze gesloten. Heel rustig bezoeken wij de kerk, en merken dat we steeds fijne gesprekken hebben. Over onze gezinnen, werk en geloof.
Dan weer terug, want Biberbach ligt aan de andere kant. Het weer wordt steeds beter, en we genieten van ons samenzijn.
In het volgende dorp, staat een kleine kapel, en ook die is open. We steken kaarsjes aan, en Helga leest psalm 23 voor, die ze daar gevonden heeft. Het is mooi, we zijn even stil, mooi dat dit samen zo kan.
Dan moet ze lachen, want ze zegt, kijk eens wie daar achter jou is, dat is je doel, hem te mogen zien in Rome....
Het is allemaal zo ontspannend en zelfs onderweg wordt ook veel gelachen, en nemen we nog een bankje om ons brood te eten.
Het wordt droog en zowaar, zie we een blauwe hemel, boven Biberbach. Als we het dorp binnen lopen schijnt de zon.
Het gasthaus, ontvangt ons er vriendelijk. Ik had onderweg gezegd , tegen Helga, dat ik vaak de kamer krijg op de bovenste verdieping, en vaak nr. 12.
Helga zou de kamer op de 1e verdieping krijgen en ik boven. Nee, zegt ze, ik pak de kamer boven wel....het is nr.12
Als we alles op de kamer hebben, gaan we eerst naar de kerk, die aan de overkant staat. Het is weer groot en druk. Maar samen kunnen, we er goed over praten. Daarna na het dorp beneden, en komen nog langs een Lourdesgrot, die wel weer wat onderhoud mocht gebruiken, jammer..
We kopen ons nog wat chocolade en gaan weer terug. We zitten nog lekker een tijd in het zonnetje, wie had dat kunnen denken. Morgen gaan we naar Augsburg, en de voorstad gaan we ook per trein, om nog veel samen van de stad te zien. In ieder geval, hebben we al een doel, en dat is samen naar het museum van de Augsburger puppenkiste, wat ik vroeger als kind zo graag keek. Op zondagmiddag op de ARD, en daar is ook het begin geweest van het spreken van de Duitse taal..
We hebben heerlijk samen gegeten, en nog met de gastvrouw en man gepraat. Weer zo'n gezellig gasthaus, waar je gelijk thuis voelt.
Fijn om even een paar dagen samen te zijn met iemand, kijk uit naar morgen...
Ik loop via het plein naar het hotel, voor het ontbijt. Brrr. dat wordt geen leuke wandeldag denk ik nog..
Eenmaal binnen, zie ik de dames die een wandelgroep vormen, en op de Jacobsweg lopen.
Ik ga bij hun aan de tafel zitten, en er is net besloten, dat ze stoppen. Ze hebben geen zin meer om in dit slechte weer te lopen. Daarbij is een, vorig jaar al hier geweest en zegt dat het in de bossen na zoveel water helemaal niet meer te lopen is.
Ze hebben al een taxi geregeld en gaan straks naar het treinstation.
Alleen Helga, een van de lopers, heeft nog geen zin om er mee te stoppen, ze zou graag verder willen. Alleen lopen, vindt ze naar, dus vraagt of ze mee mag lopen met mij naar Augsburg.
Ik vind dat prima, maar merk dat ik al sterker in mijn schoenen sta. Zeg dat ik niet snel loop met mijn rugzak en dat ik graag onderweg even bij een bakker naar binnen schiet voor koffie, of graag een kerk bezoek..
Geen probleem zegt ze, ze is al blij verder te kunnen.
Daarna volgt het wachten, de dames moesten alles nog inpakken. Ik loop nog een naar buiten, en zie een boer met een kar vol hout binnen op het terrein komen.
Ik vraag of hij uit het bos komt, en of het daar nog goed te lopen is.
Mádel, zegt hij op zijn beiers, je moet het bos niet ingaan, zelfs aan de kanten is alles drassig.. Neem de trein en bij Herbershofen, loop je naar boven naar Biberbach..
De regen komt nog steeds met bakken uit de hemel.. Als Helga met de andere dames eraan komt, vertel ik dat inderdaad het bos slecht begaanbaar is, na zoveel regen.
Ze vind het prima, en nadat we de anderen hebben uitgezwaaid, beginnen wij , met onze wandeling.
We zijn samen, en praten veel over ons leven, gek, je merkt de vele regen niet meer.
Helga vertelt dat ze nu 60 jaar is en het wandelen pas laat heeft ontdekt. Het is even tijd voor haarzelf. Ze heeft 2 dochters en de oudste heeft Down Syndroom. Ze heet Sara, en als ze zo als nu weggaat, gaat Sara even naar een tehuis. Ze heeft een schuldgevoel, maar geef aan dat het heel goed is, dat ze daar al een beetje gaat wennen. Ik vertel dat ikzelf 14 jaar het werk heb gedaan, en het verdriet heb gezien, als zo'n kind , na altijd thuis te hebben gewoond, nu in een keer in een tehuis verder moet wonen. Verdriet omdat je een van je ouders hebt verloren en verdriet van het verlaten om een voor jouw zo veilige wereld.
Beter is het als ze daar een vaste kamer had, veilige plek, met eigen spullen en dat je het dan kunt opbouwen.
Helga geeft aan het heerlijk te vinden om er zo over te praten. Dan heeft het zo moeten zijn zeg ik, want ben in volle overtuiging dat we geleidt worden van boven.
Zo gaan we van een heerlijke kop koffie bij de bakker naar het station, waar we praten met een vrouw uit Syrië, die nu op taalcursus gaat in Ausburg. We praten over dat taal en communiceren zo belangrijk is. Het werd een leuk gesprek.
Daarna verder met de trein, en bij aankomst in Herbershofen, zien we dat er nog een bankpas in de kaartautomaat zit. Die brengen we eerst naar het dorp, dus gaan we eerst het dorp in. We brengen de pas bij de bank, en zie aan de overkant een kerk.
Die is open, en dat is fijn, want meestal zijn ze gesloten. Heel rustig bezoeken wij de kerk, en merken dat we steeds fijne gesprekken hebben. Over onze gezinnen, werk en geloof.
Dan weer terug, want Biberbach ligt aan de andere kant. Het weer wordt steeds beter, en we genieten van ons samenzijn.
In het volgende dorp, staat een kleine kapel, en ook die is open. We steken kaarsjes aan, en Helga leest psalm 23 voor, die ze daar gevonden heeft. Het is mooi, we zijn even stil, mooi dat dit samen zo kan.
Dan moet ze lachen, want ze zegt, kijk eens wie daar achter jou is, dat is je doel, hem te mogen zien in Rome....
Het is allemaal zo ontspannend en zelfs onderweg wordt ook veel gelachen, en nemen we nog een bankje om ons brood te eten.
Het wordt droog en zowaar, zie we een blauwe hemel, boven Biberbach. Als we het dorp binnen lopen schijnt de zon.
Het gasthaus, ontvangt ons er vriendelijk. Ik had onderweg gezegd , tegen Helga, dat ik vaak de kamer krijg op de bovenste verdieping, en vaak nr. 12.
Helga zou de kamer op de 1e verdieping krijgen en ik boven. Nee, zegt ze, ik pak de kamer boven wel....het is nr.12
Als we alles op de kamer hebben, gaan we eerst naar de kerk, die aan de overkant staat. Het is weer groot en druk. Maar samen kunnen, we er goed over praten. Daarna na het dorp beneden, en komen nog langs een Lourdesgrot, die wel weer wat onderhoud mocht gebruiken, jammer..
We kopen ons nog wat chocolade en gaan weer terug. We zitten nog lekker een tijd in het zonnetje, wie had dat kunnen denken. Morgen gaan we naar Augsburg, en de voorstad gaan we ook per trein, om nog veel samen van de stad te zien. In ieder geval, hebben we al een doel, en dat is samen naar het museum van de Augsburger puppenkiste, wat ik vroeger als kind zo graag keek. Op zondagmiddag op de ARD, en daar is ook het begin geweest van het spreken van de Duitse taal..
We hebben heerlijk samen gegeten, en nog met de gastvrouw en man gepraat. Weer zo'n gezellig gasthaus, waar je gelijk thuis voelt.
Fijn om even een paar dagen samen te zijn met iemand, kijk uit naar morgen...
-
03 Mei 2017 - 03:02
Ria:
Dag zus, ik kan niet in slaap komen dus denk ik lees Kitty haar blog van gisteren. Wat leuk dat je weer een mooi mens hebt ontmoet. Gezellig zo een paar dagen wandelen en meimeren over van allerlei dagelijkse dingen. En de puppenkiste op Duitsland 1 is ook weer een herinnering van vroeger. Weet dat Wendy en Lidy hier ook nog naar gekeken hebben. Ze konden er niks van verstaan maar vonden het altijd geweldig. Zo ik ga het bed maar weer eens opzoeken. Dikke kus van je zus.
-
03 Mei 2017 - 08:53
Liesbeth:
hallo kitty fijn dat het nu goed gaat ik vind het knap werk dat je het vol houd met het slechte weer groetjes
-
03 Mei 2017 - 11:46
Gerda:
hoi Kitty,
Wat schrijf je weer leuke reisverslagen, met leuke foto's erbij. zo blijven we goed op de hoogte. Hoop voor jou dat het weer toch een keer wat mooier wordt.
Succes en ik blijf je volgen, groetjes,
Gerda -
03 Mei 2017 - 14:20
Leen:
Hou Kitty,
zit op VVV dus een klein berichtje
Ik geniet elke dag van je mooie verhalen en prachtige fotos
Het is hier wel droog maar gisterenregen ik hoop dat het weer beter word en iets warme
het is hier ook koud .
De groetjes ook van Tine -
03 Mei 2017 - 22:03
Martina:
Mooi hoor Kitty om met je mee te lezen. Heerlijk om zo los van alles te wandelen, mensen, jezelf en God te ontmoeten. -
04 Mei 2017 - 10:11
Marietje Gait Ingrid:
Hoi Kitty.
Wij volgen je reis verslag op de voet.
Super knap hoor wat je doet.
Hou de moet erin.
We zullen kaarsjes voor je op stekken misschien dat het lopen dan nog makkelijker gaat.
Lieve gr uit lattrop.
Bedankt voor het sturen van de kaartjes .
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
